25 Nisan 2013 Perşembe

BİR RİCA...

Görme engelli bir arkadaşımın bir ricası var bizlerden, hepimizden :)


YAŞAMA TUTUNMAK

 Esmer uzun boylu adam  elinden sımsıkı kavradığı 6 yaşlarındaki kızıyla hangi yöne gideceğini bilemeden şaşkın şaşkın ilerliyordu. Bir taraftan da ağladığını hissettirmemek için konuşmamaya özen gösteriyordu. Kendi aralarında el kol hareketleri ile tartışan kişileri görünce sordu;

-Körler okulu nerede?

 Şaşıran grup;

-  Soluna bakarsan görürsün, deyip kendi tartışmalarına devam ettiler.

         Benim Ankara Körler okuluna ilk gelişim böyledir. Okulun bahçesine girdiğimizde babamın artık göz yaşlarını saklayamayacağını anladım. Hayatım boyunca babamın okuldan ayrılış anını ve benim bağırarak ağlayışımı unutamayacaktım. Bir elimde valizim diğer tarafımda beni teselliye çalışan öğretmen grubun arasında kalakalmıştım. Şunu söyleyebilirim ki Ankara’ya getiriliş nedenim sadece göz muayenesi olup, okulunda hastane olduğunu sanıyordum. Umulduğu üzere okula alışmam uzun zaman aldı. Lakin beni rahatlatan dünyada benden başka görmeyenlerin de oluşuydu.
           Biz engelli çocukların hayatı gereğinden fazla zorluklarla dolu olup, hayatımız kendimizi, ailemize ve topluma kabul ettirmekle geçmektedir. Buna rağmen engellerimizi kabullenme dönemimiz aldığımız özel eğitim sayesinde oldukça hızlanmıştır. Hatta engelliler özgüvenlerini kazanıp birbirlerine körlükleriyle ilgili espriler bile yapmaktadır. Ben ve arkadaşlarımın büyük çoğunluğu hayata oldukça pozitif bakan insanlarız. Beni üzen engelimize bakış açıları ve önyargılardır. Bizlerin görme duyusu dışında diğer duyu organlarımız müthiş gelişmiştir. Görme duyusunun olmayışı beyinde boşluk yaratmaktadır. Bu da diğer duyu organlarımızın gelişmesini sağlamaktadır. Ben çocuklarıma yemek yaparken el ve kulaklarımı kullanmaktayım. Evet evet şaşırmayın tencerede kaynayan suyu dinleyerek tespit ediyorum. Ve buna benzer birçok örnekle çoğaltabiliriz. Ayrıca yemek ve ev işleri dışında kendimizi ispat ettiğimiz gibi bir çok konuda da yardıma ihtiyaç duymadan başarmaktayız. Bilindiği üzere Türkiye’de binlerce engelli yaşamaktadır. Bu insanların haklarını toplumdaki yerlerini kişisel gelişimlerini ve becerilerini meslekleştirmemiz için sivil toplum örgütleri kurmaktayız. Böylelikle hem bir çok mesleği öğretip hem de  sosyalleşmemizi sağlamaktayız. Şunu unutmayalım ki engellilere fırsatlar verildiğinde başaramayacakları hiçbir şey yoktur. Sözlerime başımdan geçen trajikomik anımla devam etmek istiyorum. Bastonumla ilk sokağa çıktığım günlerden biriydi. İşe gitmek üzere otobüs durağına geldim birkaç dakika sonra otobüsün ortalarında bir yerlere oturmuştum. İneceğim yere yaklaştığımı hissettiğim an yanımdakine,

-Pardon nereye geldik,  diye sordum. Yanımdakinden ses çıkmadı. Tekrar sordum. Ses Çıkmayınca diğer yanımdaki duyarlı bir vatandaş

-Hanımefendi yanınızdaki beyefendi de işitme engelli, dedi.

O an gülmeye başladım. Buna benzer ben ve arkadaşlarımın bir çok hikâyesi vardır. Biz olaylara kah üzülüyor, kah bir araya gelip gülüyor, kah ders çıkarıyoruz. Sözlerimi engellilerinde bu toplumda var olduklarını, bizleri sorun olarak değil de yaşamın bir parçası olarak görmelerini istiyorum.

 

13 yorum:

  1. Okurken çok duygulandım , eksik olanı tamamlamak gerek ama ya duygu ve merhamet yoksunu insanlar nasıl tamamlanır?
    gözleriyle görebilmek evet çok şey ama kalbiyle görebilen insanları yürekten kutlarım dilerim gelecek nesiller kalpleriyle görebilirler..
    Paylaşımın için teşekkürler... okumaktan çok büyük keyif aldım ve sözlerini kalbimde hissettim..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne kadar içten samimi bir izleyicim varmış. Sizin varlığınız beni mutlu etti. Çok doğru bir şeyden bahsediyorsunuz üstelik kalp gözü açıklığı. Amin diyebiliyorum ancak.

      Sil
  2. Çok duygulandığım bir yazı olmuş,
    Engelli vatandaşlarımızın hayatlarını daha kolay devam ettirebilmelerini diliyorum,
    Sevgilerimle,
    emirlehayatguzel.blogspot.com

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Siz biz hepimiz bu kadar duyarlı olursak emin olun onların işleri daha da kolaylaşır. Çok teşekkür ederim yorumunuz için.

      Sil
  3. ne kadar güzel anlatmış duygularını yaşadıklarını..daha duyarlı belediyeler daha duyarlı bi toplum diliyorum hepimiz için..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet siz de çok haklısınız belediyeler daha duyarlı olsa insanlar daha duyarlı olsa herkesin işi kolaylaşır.

      Sil
  4. Çok ama çok duygulandım .Hele babanızdan ayrılma anınızı ...Bağırarak ağladım ..Bu cümleniz beni nerelere götürdü bir bilseniz gönül telimi titrettiniz şimdi bende bağırarak ağlamak istiyorum .Rabbim kolaylıklar versin Ne çok şükredecek şeyimiz varken biz hala farkında değiliz akıp giden hayatın
    SEVGİLER FATOŞ

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Fatoşjum kıyamam! senin yorumunu arkadaşıma okuduğumda çok etkilendi. hala o da aynı burukluğu hissederek üzülüyor inan.Yorum için çok teşekkür ederim.

      Sil
  5. BEN ENGELLİLERE YAKLAŞAMIYORUM BAZEN GÖZLERİNE BİLE BAKAMIYORUM YANLIŞ ANLARLAR KIRILIR GÜCENİRLER DİYE... BU Bİ EKSİKLİK Mİ BİLEMİYORUM AMA HER ANLAMDA YARDIMCI OLMAYI HER ZAMAN İSTERİM... UNUTMAMALIYIZ HER İNSAN BİR ENGELLİ ADAYIDIR..

    YanıtlaSil
  6. BEN ENGELLİLERİN BAZEN GÖZLERİNE BİLE BAKAMIYORUM BU ONLARDAN KAÇTIĞIM ANLAMINA GELMİYOR.. YANLIŞ ANLAŞILMAK İSTEMEYİŞİMDEN.. KIRILIRLAR GÜCENİRLER BELKİ DİYE.. AMA HER ANLAMDA YARDIMCI OLMAK İSTERİM.. ELİMDEN GELENİ YAPARIM
    ŞUNU UNUTMAMLI.. HEPİMİZ Bİ ENGELLİ ADAYIYIZ !!!

    YanıtlaSil
  7. Cok guzel duygulu bir paylasim bir okadarda gercek tabiki..Acaba arkadasimin bir ricasi var derken engellilere karsi duyarli olunmaktan baska bu yaziyi face book sayfamda paylasmami istermiki?? Sevgiler her ikinizede..

    YanıtlaSil
  8. Ankara'da oturduğumuz yıllarda metroda,yollarda görme engelli çok arkadaşla karşılaşırdık ve elimizden geldiğince yardım etmeye çalışırdık ama İzmir'de çok rastlamıyorum.Çok zor bir hayatları var ama diğer engelli arkadaşlara göre geçmişten hatırladığım onurlu,örgütlü birlikteliklerini her zaman taktir etmişimdir.Sevgiler size ve arkadaşınıza.

    YanıtlaSil
  9. çoook duygulanarak okudummm...tşk ederim...benim sizden bir ricam var .yetur hanımı bende izlemek istiyorum (blogunu) --coyacakir61@hotmail.com...adresimi verebilmeniz mümkun mu...çok tşk ederim....:)

    YanıtlaSil